Acabo de tener una idea. Seguro nada original pero muy buena de llevar a cabo.
Viajar.
Para cada letra del alfabeto un lugar.
P: Praga ( Con 17 me operaron del ojo y me quedé con las ganas y siempre oigo maravillas...sí y sí).
Ya sólo fáltan? Cuántas letras tiene el alfabeto? mmmm 27?
Sí pero para mí son 28 por la ch, 29 por la ll y 30 por la rr.
Difícil encontrar un lugar con "rr" pero quizá sí lo haiga en tierras alemanas, quiensabeande?
De momento ya tengo clara PRAGA aunque existe un dilema y es que con la P ahora mismo se me ocurre también PARÍS pq he estado pero de tan chiquita que no recuerdo casi nada y creo que PARÍS BIEN VALE UNA MISA. Misa muy cara pero de "calité"
Empiezo mi apasionado y apasionante viaje por el alfabeto.
Cuando yo me pierdo, se que debo encontrar de nuevo el camino. Sin ayuda.
Siento cuando pierdo el rumbo como se va enrollando una cuerda o se corta.
Entro en una espiral y la única que puede detenerla soy yo.
Me gustaría no estar sola y dejarme ayudar.
Hacer más fácil la vuelta.
Quiero que me tiendas una mano.
2 horas y las que quedan...
Dale que te dale, dando vueltas al coco.
Porqué? Porque pienso que he hablado demasiado nerviosa y cuando no tocaba en la reunión de vecinos!!!!!!
Mira que soy rematadamente IDIOTA. Sí, aún no he aprendido. Me importa lo que la gente piensa de mi. En demasía.
QUIERO APRENDER!
Repite mentalmente y bien fuerte: ME REPATEA LO QUE PIENSEN DE MI!!
.
Vivir mirando por la ventana, segura de no sentir palpitaciones, ahogos o nervios.
Morir pensando que tengo un refugio que me hace cada vez más débil, más pequeña.
Qué vida?
Tropezar. Sentirme insegura. Pensar que se ríen de mi...todo, todo es mejor que escapar.
Ahora, hoy no tengo las fuerzas. Siento que vivir sin vivir no es morir. Siento que estos pedazos no son suficientes para completar el puzzle. Siento que no tengo voluntad para acabarlo y hacer otro mejor.
Espero, espero y espero. Siento sin vivir una muerte que me persigue. Muero en mi.
Seis días, incluido el fin de semana.Seis en casa. Sin salir para nada.
Limitada.
Se me acaba el libro y la biblioteca no sirve en casa. Hay lectura en internet pero me gusta pasar páginas y tener físicamente el libro.
La compra la he hecho por internet pero hay cosas como el pescado que no se pueden comprar sin ver. Y sin ver no se compra igual, aunque sea por internet.No tenemos pescado. Juanjo trabaja tanto que no puede hacer más. No hay horas.
Mis padres han llegado de Ibiza, están cansados y mi madre vendrá mañana.
Si quiero verlos tienen que venir a casa y los 4 pisos de escaleras condicionan, mi padre no vendrá, seguro.
Ayer miraba por la ventana.
Me levanto pronto. Hago gimnasia.Leo. Limpio. Cocino. Me ducho. Me arreglo. Me siento bien pero: limitada.
La sensación es contradictoria. No echo de menos salir. Incluso me alivia aunque no me gusta estar impedida de hacer y ver.
Si quiero normalidad tengo que incluir en mi vida, salir de casa. Tengo que normalizar e incluir en mi rutina, salir.
Quiero?Creo que aún no del todo.
1r objetivo:Salir de casa.
Pensamientos positivos:
Voy a poner el despertador y me voy a levantar cuando suene.
Me visualizo con sueño, levantándome, arreglándome y desayunando.
Voy a ir al gimnasio:
Voy a ir caminando y voy a hacer ejercicio. Me cuido, me sienta bien. Me gusta.
Me visualizo en las máquinas, relajada, alegre y con energía.
Voy a ir a comprar:
Voy a levantarme del sofá. Voy a arreglarme y voy a salir por la puerta.
Me visualizo arreglándome. Me visualizo abriendo la puerta.
Me visualizo caminando, tranquila, respirando.
Voy a caminar una hora. Cada día.
Me levanto.
Voy al gimnasio.
Voy a comprar, a la biblioteca, a casa de mi hermana/padres.
Salgo cada día. Salgo 1 hora.
2º objetivo: Comer bien.
Voy a comer sano.
Voy a comer a mis horas.
Voy a comer lo que toca.
Voy a comer la cantidad necesaria.
Me visualizo comiendo sin culpa, sin ansiedad.
Me visualizo comiendo con alegría, tranquilidad.
Estoy contenta con mi decisión. Estoy segura y creo en lo que hago.
Quiero adelgazar y se que puedo hacerlo.
Me visualizo así y siendo feliz por ello.
Pensamiento positivo: Actos positivos.
Actos automáticos: Sentimientos positivos.
Hoy, me siento mal.
Estoy triste y decepcioanada conmigo.
Lo importante no es cómo me siento,sólo qué hago: NADA.
Sí, me lamento.
Estoy sentada, intentando vaciar mis pensamientos para sentirme mejor.
El problema es que mis actos siguen siendo NULOS.
Hoy por ejemplo, no quiero hacer nada. No quiero levantarme, no quiero salir a la calle, sóla o acompañada. NO QUIERO.
Mi marido, sin tantas palabras, sin tantos pensamientos me ha dado una gran lección.
Comiendo me decía que no tenía ganas de ir a trabajar pero que no tenía más "cojones" que hacerlo. Y lo hace. Se levanta, trabaja y batalla con la vida y conmigo.
Sigo esperando que me lleguen las ganas y esperando, esperando me voy a llenar de telarañas.
Porqué me es tan difícil? Sólo tengo que obedecer. Se lo que debo hacer. Se lo que me conviene. Al fin, no hago nada. Estoy cada vez más cansada de mi. Cansada de mis excusas, cansada de mis negaciones, cansada de no luchar.
En el anterior artículo comentaba un deseo, un comienzo.
Hoy es 11 de octubre.
No he empezado.
12 de semptiembre, día 1.
Objetivo: Salir a comprar LIMONES.
Lo primero, no desmoralizarme ante el reflejo del espejo. No me gusto,cierto, pero debe ser menos que mi objetivo: salir.
Objetivo 2: Cómo vencer los fantasmas. Nadie me mira, nadie malpiensa, no me voy a marear, no voy a perder los papeles, nadie se ríe de mi. Está todo en mi cabeza y en mi confianza, mi seguridad, mi autoestima.
Para ello será necesario: Ir pausada, relajada, respirando hondo. No dar alas a mis temores, a mis manías y tener claro el objetivo.
Senzillo?
Ya lo contaré.
Llevo una semana sin apenas salir de casa. He salido en dos ocasiones, acompañada y para ir a comprar.
Me he negado a salir, otra vez. Se que sólo tengo que vencer esa barrera física de la puerta y la barrera psicológica del espacio y lo que en ello se encuentra.
No debo angustiarme, agobiarme ni preocuparme pero lo hago. Tengo que encontrar la fuerza para vencer el miedo y volver a mi vida. Una vida en la que el sofá, la tele y la cama son mis compañeros. Unos compañeros fieles y traicioneros también.
Odio estas cuatro paredes pero me son de refugio cuando no tengo valor para salir de mi piso.
A veces lo pago con la comida, otras con mi familia...me desespero. Quiero que me ayuden pero no les dejo. Es una gran contradiccón pero es mi verdad. Querer y no poder. Poder y no querer. Es como el cuento del huevo y la gallina...qué fue antes? Qué importa? A veces las respuestas te sirven de camino, a veces de alivio. Ahora aunque las respuestas las tengo,me atormentan las mismas preguntas. Una y otra vez.
El otro día recordaba la estúpida y maldita película en la que un hombre revivía, una y otra vez el mismo día. Es exagerado pero me siento así. Atrapada.
De pequeña, en el colegio me llamaban gorda para hacerme daño. Eran cosas de niños y cuando me hice mujer me estiré y me vengué de aquellos que se reían de mi. El insulto ya no me afectaba.
A los 16 y empezando a tomar medicamentos, mi cuerpo también cambió. Alternaba años delgada, gorda y muy gorda según la ingesta.
Hoy, sí que estoy GORDA. El mérito es mío. La ansiedad y uno de mis medicamentos ha ayudado pero mi voluntad se ha evaporado.
Como mal y demasiado. Siempre sueño con mirarme en el espejo y gustarme. Con
desnudarme y no sentir vergüenza.
Sueño, sólo eso. Cuando piso el suelo, no quiero renunciar al placer del dulce y de las comidas sabrosas. La balanza está decantada por la gula. Nada más.
Me cuesta. Me cuesta mucho. Ojalá pudiera.
Mi renuncia es pequeña pero estoy harta de ganar pequeñas contiendas y perder siempre la gran batalla.
Me asusta no poder parar pero no suficiente para hacer algo.
Nunca antes he tenido que hacer dieta porque mi metabolismo lo quemaba y además nunca había tenido tantas ganas de comer dulce. No se si es adictivo o es que con los años todo cuesta más.
Lo que importa no es porqué, lo se. Lo que importa es cuando. Cuando voy a decidir adelgazar y lo voy a mantener más de dos semanas.
Estoy bastante desesperada. Me siento sin fuerzas. Me vence el monstruo de la gula y me hago cada vez más pequeña, más débil.
No exagero, estoy ante un problema serio y muy importante que debo resolver y no entiendo el ejercicio.
Necesito ayuda. La mía y la de los míos.
En una habitación oscura, rendía mis pasos anhelando una brizna de luz, de despertar.
Suena el despertador. Reto a la pereza y al miedo y conquisto la batalla. Una contienda, otra y sin parar mi vida se encarama a la blancura de empezar. Sonreir.
Se, que cuando la puerta se cierre, volverán los fantasmas a comerme por dentro y reírse de mi debilidad.
Se que permanezco en guardia. Se que la lucha es infinita. Se que puedo ganar batallas. Hoy se que venzo. Hoy se que puedo.El mañana, no quiere realidades. El presente es fugaz y el futuro inexistente hasta que mis ojos se abran y decida quitarme las legañas.
Como un leve torbellino de aire, empiezo a girar y me levanto del suelo. Giro, giro, giro.
Me levanto poco a poco, recorro las calles, miro entre la gente y sonrÃo. Estoy empezando a sentir el viento de mis entrañas, el giro de mi conciencia.

El viento encalma, el suelo es otra vez mi destino, no hay giro, sólo calma.
Calma con tormento. Tormento sin calma. Dolor de cabeza, noches sin dormir.
Si miro no veo, si siento no entiendo. Sólo se que he girado otras veces y otras veces he caído.
Gira!
Hace 2 días fui a mi psiquiatra. Me sentí muy incómoda y salí de la consulta derrotada y sintiéndome mezquina. Porqué?
Por lo que dijo y no dijo y entendí perfectamente.
Porqué la Dra. me dijo que si le preguntaba al 80 o 85 % de la población si quería una pensión pagada en vez del trabajo todos aceptarían?
Y qué haría si no me pagaran la pensión?
Quizá no estuve muy locuaz, es cierto. Se que no dije todo lo que había desencadenado la incapacitación.
Meses antes de la incapacitación, había pasado por 3 psiquiatras distintos en 4 ocasiones distintas en el tribunal médico.
Bien, yo estaba fatal. Apenas si me levantaba de la cama y si lo hacía era porque mi madre subía a mi casa y me esperaba al lado de la cama hablándome para ayudarme a salir un poco a la calle.
Estaba sin fuerzas, sin ilusión y con mucho miedo y ansiedad.
Recuerdo, que el último día que fui al tribunal para la evaluación psiquiátrica, salí con tal estado de nervios que me costaba caminar y hablar por la rigidez.
Hasta en las entrevistas que me hicieron los psiquiatras, dije que mi psiquiatra y mi psicóloga eran partidarias de que trabajara. Y cuando me preguntaron si creía que podía mejorar, dije: si.
En el momento de la incapacitación, yo no podía trabajar pagándome o no una pensión. Recuerdo que la psicóloga me decía: "tranquila, trabajaré contigo".
No podía dormir. No vivía y si me hubieran obligado a trabajar, tendría que haberlo hecho pero se que habría pedido la baja otra vez porque no podía, no podia!
Yo no pedí una pensión. Estaba de baja porque así me encontraba y por circumstancias legales la consecuencia siguiente fue la pensión.
Con los meses y la terapia psicológica, conseguí salir un poquito. Primero acompañada.
Empecé una rutina guiada con ella para conseguir vencer el miedo y salir yo sola.
Hoy después de meses, soy capaz de salir a comprar yo sola e incluso ir a otros sitios como la biblioteca, la farmacía...
Aún no voy sóla en coche como hacía y tampoco voy sola al gimnasio o otros sitios. Muchas situacíones me provocan inseguridad y ansiedad y miedo pero aunque haya días que no lo consiga por fin hay más días buenos que malos.
Cuando salí de la consulta, salí tan derrumbada...
Creía la Dra. que estaba estafando? Que era una gandula más?
Así me sentía yo después de sus palabras y sabes, no es verdad.
Tantas veces he llorado por no entender qué me pasa, tantas veces me he sentido mal conmigo por no conseguir lo que me propongo...me he sentido culpable, me he sentido derrotada, me he sentido sin fuerzas...
No es justo! Yo pensé que quizá me conocía. Yo pensé que quizá en todos estos años que me había escuchado sabía un poquito como soy. Esta claro que no.
A su favor diré que se que es una buena persona y una muy buena profesional pero tengo que decir porque así lo siento que hace dos días te equivocaste conmigo y que me hiciste sentir como una mierda.
No se cómo estoy. No se lo que siento ni pienso. No se como soy. No se nada.
Hay días buenos en los que creo tener bastante superado. Hay días malos que vuelvo atrás y no entiendo nada.
No se si quiero, no se si puedo. No se nada.
Se que hay días como hoy, en los que me levanto de la cama porque tengo que decir a mi madre, no voy. No quiero levantarme.
No quiero salir a la calle. No quiero nada.
Nisiquiera se si quiero estar bien.
Muchas veces pienso, si el miedo a volver a trabajar, hace que vaya marcha atrás en vez de adelante.
De todas formas no es un pensamiento lógico y sano.
En muchos momentos de mi vida me he sentido asi, de todas formas nunca es plato de gusto.
Siempre me siento igual de perdida, confundida.
Dudo de mi. No confío en mi.
Así es difícil ir hacia delante, lo se...pero que hago si me cuesta tanto! Qué hago si me siento así?

Han vuelto las cosquillas.
Hace días que sin preguntar vuelven y se instalan en mi estómago.
Son tercas, insistentes.
Es un nudo de sudor fría. Es el latir rápido.
Cabalgan subiendo montañas. Se alejan y se acercan.
Se van y otra vez vuelven. Insistentes.
Incluso dormida, incluso en reposo, vuelven.
Vuelven en forma de palpitaciones, vuelven en forma de espasmos y falta de aire.
Llegaba por fin la calma y de nuevo...vuelven.

Tus ojos han dejado de brillar. Tristes, pequeños, se pierden en un instante.
Estás ausente.
Estás nerviosa.
Estás triste.
Estás harta, cansada.
Dices no tener energía, dices que él te la quita. Te preguntas porqué?
Han pasado 40 años y aún preguntas porqué...
No te lo preguntes.
En un cuento, amanecería un día y los dos hablarías con paz.
En un cuento, verías el Sol descender y no se iría el calor.
En un cuento, las dudas, los reproches, los nervios, la rabia, el rencor,TODO, se iría en un río.
Hoy, cuando los adultos despiertan y los cuentos se agotan, te miras en el pasado y lloras de cansancio.
Tranquila, no sufras.
Tranquila, respira.
No te preguntes porqué. No quieras imposibles.
Piensa y siente como eres.
Haz de tu vida, un sendero fácil, cómodo. No mires atrás. No te preguntes porqué.
Respira. Coge aliento y se feliz.
A veces, sólo puedes hacer eso. Respirar, coger aliento y vivir.
Busco el porqué como siempre. Hago lógica una escapada fácil y cobarde.
La duda es lamentablemente absurda. La respuesta es sencilla, no importa.
Lo verdaderamente importantes es:
"Me da igual, voy a hacer que me ilusione otra vez. "
No importa el porqué, sólo cuenta la lucha. Sólo importa estar, permanecer.
El viernes volverá el huracán a mi sentir. Querré huir entre cojines y mantas, inventaré mil excusas. Finalmente seré valiente y volveré a empezar?
Por mi. Por ti. 
Será mi momento, un espacio diferente en un ambiente hostil que conquistar.
Lo conquistaré!
Un golpe continuo, rítmico y persistente.
El fantasma de la silla quiere hablar.
Estoy leyendo, tranquila hasta aburrida.
Y otra vez, cloc,cloc.
No cesa.
Me paro y escucho.
Quiero descubrir una gota cayendo, el radiador y sus tripas.
No son sonidos cercanos, conocidos.
Vete!
Mi gato se acerca lentamente y se posa en los pies.
Me quiere, me protege.
Vete!
Maúlla para llamar mi atención.
Amor.
Desde aquí no se escucha nada.
Mis pensamientos y el sueño que cierra mis ojos.
Se han despertado los dos.
Adiós.
Me despierto, me despierto.
Soy sólo yo. Ni lastres ni condenas. Sólo yo.
Libre.
Camino.
En momentos fugaces pero maravillosos la alegría vuelve a mi.
En momentos fugaces pero maravillosos estoy llena de vida.
A cada paso, a cada esfuerzo, siento mis pasos más firmes, seguros.
Se aleja. Por instantes se aleja.
Vuelvo y siento mis pisadas firmes, tranquilas.
Me alegra vivir. Recuperar mi esencia, el amor a un nuevo día.
Despierto.
Despierto y vuelvo a soñar.
Soñar despierto y una sonrisa en mis labios.
Gracias.
Llevo dos noches horribles y por la mañana me he levantado con miedo y un gusto amargo en la boca.
Ayer, la peor.
Recuerdo estar sentada en la cama y no poder respirar.
No era una pesadilla. Me estaba pasando en ese momento. No se cómo el ácido de mi estómago se coló en mi garganta y como un pez fuera del agua, abría la boca para respirar y sólo entraba un ilito de aire.

Lo increible es que Juanjo, se ha incorporado de la cama, me ha sujetado el pecho por detrás, por mi espalda y me ha dicho tranquila.
Hoy, al levantarme no recordaba nada. Estaba dormido!
Dormido o no, me ha ayudado. Me asusté y el me tranquilizó.
No es la primera vez que me ocurre algo parecido aunque siempre he estado despierta.
Recuerdo que, una vez ya había pasado, me temblaban las piernas y me asustaba dormir por despertar otra vez sin aire.
Quiero dejarlo aquí, escrito y olvidado de mi mente. El recuerdo es también una pesadilla y quiero que se aleje ya.
Hoy ha empezado un nuevo día.
A veces, por suerte no a menudo pero más a menudo de lo que querría tengo un pensamiento.
Este pensamiento, es horrible.

A veces, pienso en coger un cuchillo.
No se qué parte de este pensamiento es más habitual de lo que creo, sólo creo lo que visualizo y me duele.
Qué distancia separa la imaginación, el pensamiento, de la realidad?
Espero no comprobarlo nunca. Nunca.
Y cómo decirlo?
Si a mí me asusta?
No puedo. Simplemente el momento pasa y pasa la idea.
Pero me doy cuenta que, hace mella. Cae en lo profundo, gota a gota.

Me gustaría abrir un grifo y que escapara, como si nunca hubiera visto, como si nunca hubiera sentido. Nunca.
Hace dos años escribí esto:

"Cuando sea mayor aprenderé a reír más".
"Cuando sea mayor aprenderé a quererme más".
"Cuando sea mayor miraré a mi alrededor y la gente no pensará nada de mi porque estaré segura de mi y no me importará ni lo que piensen ni lo que digan".
"Caminaré despacio para vivir deprisa".
...hoy escribo:
Estoy empezando a ser mayor.
Ayer, bailaba escuchando una canción y fui feliz.

Cuando camino, siempre tengo la sensación de ser observada, pienso que saben quién soy, qué me pasa...
Cuando cruzo miradas, siento que piensan: "mira ésta no está bien" y si alguien se ríe, se por lo que sea, si pasa por mi lado mi pensamiento es: "se ríe de mí".

Se que es un pensamiento muy egocentrista y paranoico, pero es lo que siento, lo que pienso y siento.
Absurdo, rematadamente absurdo pero tan real que duele y me hace ser pequeñita y querer ser invisible.
Me encantaría no pensar en los demás, me encantaría ignorar a todo el mundo. Me encantaría simplemente hacer las cosas con tranquilidad. Con paz.
Mi cerebro no para, gira y gira y maquina.
Por qué no le da por pensar: "Oye qué guapa estás hoy", o estoy tranquila y me siento tan agusto paseando...
Se que lo voy a conseguir y que haciendo es como se consigue. Me gustaría que fuera ya, pero eso no puede ser ni será.
Algún día.Pronto.
Quién eres?
Dónde estoy?
Vete!
Lo siento. Estoy sola. Y te estoy alejando.
Lo siento. NO se que me pasa.
Te quiero,Dios sabe que te quiero.
Lo malo es que no se ni quién soy. No se qué me pasa.
No se nada.
No encuentro las fuerzas para tirar adelante.
No estoy fuerte.
No estoy.
Sólo quisiera ver algo de aquella persona que fui.
Algo, sólo algo.
No consigo ser feliz.
NO consigo salir.
No quiero levantarme de la cama. No salgo a la calle.
No me apetece ver a nadie.
NO quiero estar sola pero cada vez me alejo más y más de la gente.
No lo entiendo.
A veces, muchas veces, pienso que soy así. Que he cambiado y no me gusta el cambio.
Otras, veo que no. Estoy apagada. Solo pinto en negro y escucho tristeza.
Sólo escribo NO.
Cúanto necesito que el Sol brille, que sienta su calor por todo mi cuerpo.
Cosquillas de felicidad por mi piel...cuánto lo necesito.
Loca? Triste?
Olvidada. Tan olvidada que no encuentro el camino.

Hace meses, emprendiste el camino.
Tu cuerpo empequeñecía y la memoria olvidaba regresar.
Hace unos días, llegó tu destino.
Tía, mi querida tía Nico, descansa.
En el final de tu vida, tinieblas nublaban tus sentidos.No había amigos, no había conocidos. Sólo un mar de confusión.Idas, venidas.No podía recordar su cara.
Nunca has estado sola.Nunca se separó de ti.
Tuvo que marcharse antes porque era demasiado doloroso.
Todo, se estaba marchitando y sus fuerzas también.
Quico, trabajador, valiente, familiar. Un corazón lleno.
Nico, frágil, tierna.
Sin dudas, sin dolor, sin esfuerzo.
Quiero pensar y se que así es,
que hoy por fin son libres.
Aquí lloramos.Nos cuesta vuestra ausencia.
Ha llegado el otoño. Empieza a hacer frío y el viento os ha subido al cielo.
Buen viaje.
Os quiero.
Me va a estallar la cabeza! Me duelen los ojos y en vez de cansancio o sueño tengo rabia y desesperación.
Hoy era el último día.
Hoy ya es el siguiente hasta el próximo último.
Esta batalla tiene un único perdedor, yo.
Me está desgastando día a día, duda tras duda.
La incertidumbre es peor aún.
Quiero tener paz!
Dormir? Vivir?
Anelo un día sin angustia. Anhelo un día sin duda.
Sólo quiero empezar...sólo quiero caminar.
Para mi.
Sólo para mi.
Una mano pequeña, una mano pequeña
el universo se puede caer
dragones, huracanes, tiempo.
Una mano y mi mano
el sentimiento, la protección, el corazón
...no me dejes, cógela y que el sueño nos sorprenda
Tu, mi hermana, yo, tu hermana,
pequeñitas, y después creciendo.
Ahora las manos, son lazos, es unión
para siempre.

Te quiero.
Es la 1.30 de la madrugada.
Hace 1 semana y media. Las 12, la 1, las 2.
De noche, me despierto. De día me duermo.
Quiero vivir?
Así no.
Tengo que encontrar de nuevo el camino.
Tengo que buscar el equilibrio.
Tengo que conseguir la felicidad.
Voy a estar en paz.
Mañana espero recordar estas palabras.
Tendré sueño, pereza y no querré despertar.
Mañana no será fácil.
Tengo que salir a la calle. Tengo que salir.
Engordo de ansiedad, de lamentos.
Engordas de esperar, de frío.
Fría, caliente.
Cúanto tengo que llorar para darme cuenta de que no estoy sola.
Cuanto tienes que callar para que no me escuche.
Ayer, hoy, cada día.
Tú,
Yo.
A cada momento a cada paso, el amor me enseña qué egoísta es la persona.
Yo, yo y yo. NO existes? NO te veo?
Grita,calla. NO hay justicia en mi corazón. Eres tan pequeño, eres tan sutil. Me haces grande y te escondes. Me haces reír. Proteges.
NO te conformes, por favor.
Reclama lo que es tuyo.
Mis labios, mi cuerpo, tu sexo.
No dejes que seque tu sed.
Inunda mi desierto.
Yo, yo y siempre yo. NO es justo.
Y tu? Y mi madre? Y mis padres? Y mi hermana? Y tu hermana? Y nuestros sobrinos?
Cómo puedo cerrar los ojos a todo, a todos.
NO es justo.
Soy egoista.
Hoy ha llovido. Empieza a refrescar.
Hemos mirado las nubes. Has agradecido contemplar.
Qué maravilloso eres. Cómo has crecido.
Porqué te arrastro, porqué te empequeñezco, porqué te ciego?
No!
NO!
Perdona. El miedo no me deja ver más allá de mis narices. Me escondo, soy cobarde.
Perdona. Te arrastro a mi abismo y te encierro en mis dominios.
Perdona.
Hoy, mañana y siempre.
Perdona.
Te quiero.
No duermo bien. Hace días que cuando me pongo en la cama, me levanto y me voy al sofá porque no puedo dormir.

Retraso la hora de irme a la cama. Veo la tele, después en la cama leo y finalmente apago la luz y no puedo.
Por la mañana claro, tengo mucho sueño. De nada me sirve poner el despertador. Lo ignoro. Sólo quiero seguir durmiendo.
De 5 días, 4 me levanto triste y sin ganas de nada. Me obligo a hacer.
Por más que me repito que yo no puedo hacer nada y que será lo que sea, mi mente siempre se va al mismo punto.
Me asusta empezar a trabajar. Me da pánico. Pienso que no voy a ser capaz, que me pondré nerviosa, que me bloquearé y que no recordaré lo que debo hacer.
Eso no me ayuda, lo se. Me repito, una y otra vez que será lo que Dios quiera y que podré hacerlo.
La verdad, deseo con todas mis fuerzas no tener que empezar otra vez. Dejar de sufrir, una y otra vez. Deseo vivir tranquila. Pienso realmente que sería feliz. Pienso realmente que aunque me costase salir a la calle o hacer actividades fuera de casa sería capaz de hacerlo.
La presión del dinero no me agobiaría.
Por un lado quiero que llegue ya el día 23 y por otro lado le temo mucho, mucho.
"Help me, please".
Estoy mal. No tengo ganas de nada y limpio en mi casa para hacer algo. Miro la tele, escucho música. Estoy asustada y triste. No consigo salir.
No tengo ni palabras.

Empezaba a salir, a enfrentarme a los miedos. Empezaba a hablar con desconocidos.
Empezaba a estar más relajada.
No se que pasó, porqué, la cuestión es que vuelvo a estar igual. O peor.
No quiero salir de casa. Hace ya 1 semana y 2 días que no lo hago.
Me siento sin fuerzas, apagada, débil.
Ni feliz, ni triste,nada. Vacía. Muy,muy hueca.

Se acercan las vacaciones y ni me apetecen. Tengo miedo de estropear el verano a mi marido. Ni quiero ni se lo merece.
Parece que no acabo de salir de la depresión...sabes cuando te quedas un instante embobada con algo o alguien y ni siquiera eres consciente de que te has quedado así, con la boca abierta, los ojos extraviados y no oyes ni ves? Así me siento, en un estado de atontamiento continuo. Ni veo, ni escucho, ni siento.
Lo único que realmente me apetece es pintar. El problema es que no hay dinero y no puedo comprar más lienzos.
Cariño, lo siento. Lo siento por mi y por ti. Trabajas mucho y casi siempre estás de buen humor. Ojalá me vieras reír y hacer tonterías...ojalá hiciéramos el amor cada día.

Estoy harta de comer tanto y tan mal. De comer dulces, grasas y comida basura.
Cada día me levanto con la misma frustración.
Me gustaría verme en mi peso, me gustaría poder controlar mi apetito, mi gula.
Los kilos augmentan y mi pena también.
No me miro en el espejo. Los evito. Y cuando descubro mi cuerpo en uno de ellos, no me reconozco. Me asusto y me derrumbo.
Helados, bollería, mahonesas, fritos, bocadillos...què ha pasado con mi educación alimentaria?
Quizá las prisas, quizá la comodidad, quizá momentos de baja autostima, quizá simplemente una droga.
La realidad, un pequeño momento de placer, se convierte en una eternidad de tortura.
Como me gustaría no pensar en la comida. Cuidarme.
Ya son 76 y deberían ser como poco 60.
God, listen to me,please.
Cada día, des de hace años, en las noticias se cuelan historias de gente degradada, de gente humillada, de inocentes vejados.
Los verdugos deberían ser limpios y puros. Castos.
Ja!
Visten lujos, se adornan con cruces y predican sin dar ejemplo.
Todos? Claro que no. Sólo faltaría!
Segurísimo que hay buenas personas. Por supuesto.
Pero, ay! Qué pasa con los que no lo son?
Son expulsados, juzgados como cualquier mortal? "POR DIOS"!!
Con 4 avesmarías y 6 padresnuestros, todo está resuelto.
CUANDO DEJARÁN DE CALLAR, FINGIR Y MIRAR HACIA OTRO LADO!
PORQUÉ NO SE JUNTAN, TIENEN RELACIONES SEXUALES, CONVIVEN COMO PERSONAS QUE SON?
NO HAY DIOS EN LA TIERRA. NO EN FORMA DE PERSONA.Y LAS PERSONAS TIENEN NECESIDADES. ES NATURAL! NO ES MALO, COÑO!
LO MALO ES ABUSAR DE UN NIÑO!
LO MALO ES REPRIMIR LOS IMPULSOS TODA LA "SANTA VIDA" EN SON DE UNA RELIGIÓN!
No entiendo. Se está mas cerca de Dios si no tienes una vida como cualquier mortal?

Estic llegint un llibre que tracte pinzellades del franquisme, a la postguerra.
Llibres prohibits, censura, absurdes regles, repressió, envejes i traïcions.
No se gaire de la postguerra però cada vegada tinc més clar que encara hi ha dues "Espanyes".
El bé i el mal no són sempre iguals per les persones. Encara es calla, encara s'amaga, es menteix i a qui no agrada, doncs s'aparta.
Avui, s'ha apartat de la justícia a un jutge. Es podria pensar que l'ha fet molt grossa,no?
Res més lluny de la realitat. Era molest, incómode. Calia censurar-lo, fer-lo callar i ja està .
"Vull entendre-ho però no puc". No vull.
Quant queda encara de la guerra... Quant queda encara de les idees d'ultra-dreta...
Em remou tot. Simplement Es inexplicable.
Per mi tot és més senzill. Soc simple, segur. Hi ha el bé i hi ha el mal.
Molt relatiu ja, però hi ha pensaments, actes, actituds que no tenen discussió.
Matar,no està bé. Torturar no està bé. Perseguir les idees i a les persones per ser diferent no està bé. Aquí, a la Lluna o la cantonada. No importa qui, importa què. Hi ha moltes famílies que voldrien tenir als seus familiars enterrats i al seu costat. Si es mata, es castiga, no?
Doncs... depen.
I per mes "inri", paral.lelament, hi ha manifestacions de personatges de la Falange i ultradretistes que s'aferren a la Gloria divina del "caudillo".
Quin fastic!

Buenos días...
He dormido mal. Me fui a dormir tarde. Ya es una costumbre. Apago el televisor y abro el libro. Leo y saboreo de los pocos momentos dulces del día. Vivo la ficción de la novela y mi realidad se va, poco a poco. Me desvelo. Igual como algo, igual me aguanto.
Cansada de estar despierta, empiezo a pensar en dormir.
Son las 10, las 11, las 12, hasta las 14 y abro los ojos. Estoy triste. Me levanto así. Tengo miedo. Tengo miedo de tener que hacer algo fuera de casa. No soy capaz de cerrar la puerta y olvidar mis miedos, mis dudas y empezar un día.
Ha sonado el teléfono. No lo he cogido.
Vuelve a sonar, lo cojo. Eres tu. Has llamado varias veces. Hoy me ha llamado mi hermana.
Está en casa. No sabe cómo estoy, cómo me siento. No sabe que voy a comer sola. No sabe que me siento mal.
Está muy liada. Los niños, el trabajo...no tiene tiempo ni para ella, porqué va a tener tiempo para mi.
Ayer llamó mi madre. Insiste en que salga. Que vaya al gimnasio, que salga.
Se lo que tengo que hacer pero no lo voy a hacer. Un día, otro, otro.
Se que no tengo que escucharme. Se que tengo que ser fuerte. Se que es más fácil de lo que parece, aún así, no lo hago.
No tengo que preguntarme el porqué. Ya lo se.
No tiene sentido.El miedo no lo tiene. Sólo tengo que vencerlo.
Enciendo la radio. Se que me he rendido.
Otro día ha empezado.
A quién me encuentre...

Música como agua. No entiendo una vida sin melodía. Todo suena.
Bien o mal, te sube al cielo o te arrastra a los infiernos.La música, eterna, atemporal.
Sin ti no existo.Un pedazo de mi ser.
Otro?
Descubro mi amor a la pintura.Manchar,brillar,descubrir y disfrutar al fin. Enfrente, un telar en blanco. Al lado, pinceles, pinturas y la fantasía.
Negro cuando el ánimo está confuso. Brillante cuando explota la vida.
No seré recordada ni siquiera comentada. No se verán mis cuadros en galerías de arte. Sólo sobre las paredes de mi habitación y la de algún familiar.
Misterio, talento o duende. Las manos dibujan sólas y con cada pincelada, una parte de mi alma se refleja en el telar.
Más?
Si la música es mi agua, la familia es mi pan. Que soledad sino, sin ti, sin nosotros, sin todos. Cuando estoy con mis sobrinos, rejuvenezco. Siempre se escapan las risas y vuelven los juegos de infancia. Cuando tu me besas, me abrazas o escuchas, no hay nada más. Tu. Mi querida mamá y papa.A sus ojos, soy su niña y me acompañarán para que no me lastime. Mi tata,mi querida tata. Siempre fuerte y consejera aunque el sueño y las fuerzas flaqueen.
Siempre. Siempre.
Y?
Escribir. Casi siempre y desde siempre. Fácil. Necesario.
Todo soy y nada.
A lo largo de los años he aprendido que tengo una amiga inseparable llamada enfermedad.
En una primera etapa, luchaba para separla de mi. En una segunda etapa, rompí en cólera con toda mi rabia por no querer aceptar que sería mi amiga hasta la muerte. Y hoy después de muchos días de diálogo y caminar juntas he aceptado que es parte de mi, que somos almas gemelas y que la una no va sin la otra.
Hoy, debo asumir los daños colaterales.

Aquellos días en los que sumida en la tristeza y la pronfunda oscuridad, olvidaba relacionarme con la gente, a despertar en el mundo y luchar con la propia vida.
A hacerme un hueco entre la gente, a forjar mi verdadero yo. A desterrar miedos, inseguridades, incluso rechazos.
Ese aprendizaje quedó apartado por conocerte, por entenderte, por asumir mi propia realidad.
Y ahora, después de años, a pesar que los demás tienen masters en relaciones públicas y conocen sus éxitos y debilidades, yo me encuentro en el principio del camino.
Me miro en el espejo y me doy cuenta que los años han pasado. Ya no soy la adolescente que fui pero en mi interior, los 15 años no me han abandonado.
Y ahora, sumida en la concepción de una enfermedad amiga, me doy cuenta que han aparecido hermanos que no esperaba. Regresan los fantasmas adolescentes y aquellos que surgieron de la enfermedad y me recuerdan que tengo una asignatura pendiente.
Debo empezar a caminar de nuevo. Ahora ya se que tengo una hermana. Ella está bien. Yo debo aprender a mirar adelante. Ser firme, equivocarme, luchar. Luchar conmigo.
Debo aprender a vivir. Regresar a mi adolescencia y vencer el pavo que a todo el mundo sorprende y vence.
Te pediré consejo, te pediré ayuda.
Tropezaré, me dolerá seguramente pero cuando llegue a la meta, seré más libre y más feliz. Habré crecido y cuando me mire al espejo seré yo plenamente.
Lo estoy esperando ansiosamente.
No se porqué no me quería levantar. Pensaba en levantarme,ducharme y vestirme pero no podía. No se si no quería que el Toni me viera así o era porque yo tenía miedo de él.
Pensaba que si me hubieras dicho que iba a venir, igual me huebiera dado tiempo de preparme.
No tiene sentido. Ya lo se. No es justo.
No lo hago para fastidiarte ni porque sea el hijo de tu hermana. No.
Lo quiero.
Todo lo que es nuevo, diferente. Aquello que no espero, que no controlo me da miedo.
No es excusa pero me refugio en la cama hasta que pasa el peligro.
Lo siento Juanjo, de verdad. Te quiero y no debe ser nada fácil para ti. Seguro.
Perdoname pero no lo planeo ni lo hago para hacer daño.
Yo había pensado que iriamos a caminar. Que pasaríamos el día juntos. Relajados, queriéndonos.
Lo siento.
No se porque soy así. No lo se, de verdad. Sólo se que no me gusta. Me da miedo quedarme sola. Me da miedo todo. Lo siento.
Tengo miedo y un nudo en el estómago.

Se que tengo que sobreponerme y superarlo. Se que un día el nudo desaparecerá y el miedo también.
De momento, es mejor vivir aunque sea con miedo que conformarme con estar entre 4 paredes.
Me han dicho que no soy la única a la que le pasa, que cada día en algún lugar alguién siente como yo.
Me han dicho que todos somos iguales. La diferencia es que no lo cuentan, intentan disimular.
Nunca he sabido guardar un secreto y fingir. Ahora ya no es hora de fingir, es hora de mostrarme tal cual.
Sigo estando nerviosa y el miedo me hace pensar en lo va a de venir.
Me imagino una gran ecatombe, rumores y murmullos.
Me imagino sudor fría y bloqueo. Mente en blanco.
Me imagino preguntas sin saber que constestar. Comparaciones odiosas y quizá hasta duda.
Siempre es más gris de lo que una se imagina. Negro,caos. Una gran contienda y una más grande derrota.
DESEO CON TODAS MIS FUERZAS EQUIVOCARME.
DESEO CON TODAS MIS FUERZAS SER FUERTE.
DESEO CON TODAS MIS FUERZAS QUE EL MIEDO SE ESFUME.
DESEO CON TODAS MIS FUERZAS SER FELIZ.
DESEO CON TODAS MIS FUERZAS PODER VIVIR TRANQUILA.
DESEO CON TODAS MIS FUERZAS VIVIR EN PAZ.
God bless mi.
Llevo días triste, sin ganas de hacer nada.
Tan solo me apetece hincharme a chocolate!
No se si es por la lluvia, no se si es por mis hormonas o simplemente porque estoy así.
Lo único que se es que no me gusta estar así.
Pasan los días, y yo sigo igual. Con mis miedos, mis dudas y esa eterna melancolía.
Ya ni me acuerdo de cómo se vive siendo feliz.
No es que sea una desgraciada, ni que tenga grandes problemas, no.
Tengo a un cielo de marido, una familia que me ayuda y me quiere, un techo, comida, mis gatitos...pero no consigo ser feliz.
Es como si estuviera llena de aire. Estoy viva pero me siento vacía.
No pido ser feliz eternamente, sólo quiero sentir.
Han pasado ya más de cuatro meses desde que empecé a estar depresiva y aún sigo.
Hoy en una página social he leído con todo mi asombro como un "señor" llamaba rojos analfabetos a quienes defienden a una persona cuya labor es impartir justicia y a la que se le conoce últimamente por reabrir un tabú. El franquismo y sus legados..
Este señor quería abrir las fosas comunes donde tiraron a los llamados enemigos "rojos", y devolver a sus familias los restos para que pudieran enterrarlos y a su vez juzgar a los tantos "señores" que colaboraron en la caza de brujas.
Por lo visto a día de hoy en España, la España democrática aún hay demasiadas personas,a las que no les interesa que se sepa nada de lo ocurrido.
Saberse se sabe pero claro, no es lo mismo que hacer que se sienten en un tribunal y juzgarlos. No es lo mismo que declarar públicamente que estuvo mal.
Hace 34 años que murió Franco, que se instauró la democracia.
Los hijos y nietos de los camaradas del dictador aún siguen mintiendo y dirigiendo a los pobres ignorantes que se creen sus mentiras y a los grandes hombres de negocios a los que beneficia el dominio de la derecha.
No imagino, encender el televisor y que alguien relate que fulanito de tal se apropió de tanto y tanto y que menganito de cual se quedó con otro tanto.
No imagino, escuchar como aquellos que en su día estuvieron cerca del caudillo, declaran haber matado, torturado y perseguido a otros tantos.

Democracia? Justicia?
Y lo que realmente no llego a entender es como a día de hoy, haya "señores", y no muy mayores, que aún vivan instaurados en el pasado y nieguen la historia y la verdad. Porque hoy no habrá justicia, quizá tampoco mucha libertad pero sí bastante información.
Simplemente no lo entiendo.
¿Lo han heredado o es que realmente no ven más allá de sus narices?
Quizá sus padres fueron de aquellos que dicen que con Franco se vivía bien...tiene guasa.
Díselo a los muertos.
Hay muchas cosas que desconozco y otras que no llego a entender. Creía entender lo que estaba bien y lo que estaba mal. Claro que cuando vas creciendo ves que todo depende de quien lo viva y lo cuente.
En fin, estamos en el siglo XXI y parece que hay cosas que siguen igual o peor.
Quizá, ojalá, en unos años, se pueda hablar y sobretodo se pongan los puntos sobre las ies.

Seguimos en invierno. LLuvia, poca luz, frío...vaya ideal para no salir de casa.
Y mientrastanto, la gente sale, trabaja, y yo? Sigo aquí en casa, lluchando con mis demonios y poniendome la armadura cada vez que salgo.
Tengo un estupendo plan.
Cada día, después de ser torturada por la voz interior de mis miedos, me visto y ala, a la calle. Para que? Para comprar, para ver gente, para respirar aire puro? Nooo.
Para acabar con mi enfermedad, enviarla a la mierda y volver a empezar.
Mis amigos bastante tienen con la vida, con sus trabajos, sus preocupaciones, su rutina...y la familia? Siempre al pie del cañón. Acompanándome en todos los momentos. Más malos que buenos.
En fin. El cielo está gris, sigue lloviendo y la noria sigue girando. Y un día, yo estaré montada en ella. Fuerte. Segura. O no, pero estaré dando vueltas como miles de personas anónimas que cada día odian más a su despertador pero se dan con un canto en los dientes por tener algo que muchos no tienen. Trabajo.
Y encima la última noticia, la noticia alentadora del momento es que vamos a poder "disfrutar" hasta los 67 años de este idilio con nuestros trabajos. Qué maravilla!
Joder! A ver si viene el verano, con su Sol, su calor, su playa, su....todo y me quito este agobio.
Como ves, sigue lloviendo.
Me has llamado,como cada mañana para decirme buenos días, levántate...te ibas a tomar unas cervezas con tus colegas.
Olvidaste apagar el teléfono y te escuché.
No parecías tu. No podía creer lo que escuchaba.
Desde cuando me mientes?
Estabas trapicheando con tus "colegas", tenías más en tu coche. Y tu parienta no se podía enterar.
Dios, qué jarro de agua fría.
Te creo, te vuelvo a creer y lo vuelves a hacer...
Adiós cariñó, te echaré de menos.
Me encantaba tu vitalidad, tu locura, tus chupeteos...gracias por darme y por darte.
Me hubiera gustado que aún estuvieras aquí, ahora.
Mala suerte, destino.
Ojalá hubiera cerrado las ventanas...
Te quiero.


Ayer me levanté a las 05.40 horas. Nada extraño pero mucho para mi.
Estuve bastante bien por el día.
Por la tarde, fuimos a comprar. Me dolían los ojos y mi cuerpo estaba pesado pero no parecía tener sueño.
Cenamos y nos fuimos pronto a dormir. A las 10, ya estabamos en la cama.
Daban una serie en televisión y me empeñé en verla.
No podía o no quería dormir. No se. La cuestión es que me empecé a intranquilizar.
Comí, como cuando estoy nerviosa, asustada, preocupada...
Me levanté y me fui a dormir al sofá, a ver. Pero tampoco.
Finalmente, me tomé dos vasos de leche, cerré la luz, los ojos y me pude dormir.
Creo que era la 1.
Esta mañana no me apetecía nada. He dormido hasta las 13h. El teléfono sonaba y sonaba y yo sólo quería dormir y que me dejaran en paz.
He hablado con mi pareja, vendría a comer. Rápido, está trabajando.
He hablado com mi madre, preocupada porque se le había pasado el tiempo y no podíamos ir al gimnasio. Ha insistido en comer con ellos. No he querido.
Cuando ha llegado mi pareja a comer, le he contestado mal.
Me fastidia que me diga que tiene sueño. Joder! Estoy costipada y además me encuentro fatal de lo mío. Y como siempre me pregunta a mí, si quiero ir al gimnasio por la tarde...y también porqué lloro! Joder!
He sido egoista y mal educada.
En fin, voy a comer y otro día más que pasa y yo más o menos igual.
Mal.
A veces,ahora demasiadas veces, siento un gran vacío
retrocedo en el tiempo y surgen los miedos, las dudas, los cambios, la rabia, la soledad...
Vuelve, cordura. Vuelve!
Estaba sentada, esperando a que acabaran de jugar la partida. Empezaba a ponerme nerviosa.
No podía jugar porque no había tenido suerte en la partida y como estaba nerviosa me fui a subir las escaleras. Una y otra vez.
La partida se acabó y alguien dijo de jugar otra.
NO, yo no juego. Me voy a caminar.
Mi pareja propuso que fueramos todos y a pesar que mis padres no tenian ganas vinieron también.
Me enfadé. No me gustó que mi pareja no pensara en ir tan solo nosotros dos.
Estaba nerviosa y sabía que tenía que caminar rápido pero él no.

En fin, no se cómo ni porqué pero se me cruzaron los cables.
No quería o no podía contestar a las preguntas de mis padres y mi pareja. Caminaba con la cabeza agachada y seria.
NO me apetecía que me tocaran. Ni mi pareja ni nadie.
Sentía unas profundas ganas de salir corriendo.
Me he marchado a casa sin dar un beso a mis padres y seguro que preocupados por mi estado pero no podía hacer otra cosa. Lo siento.
Se lo que hago y pienso pero no puedo hacer una cosa distinta.
ES como si nada ni nadie importara. Esté bien o mal.
Me da igual.
Es el "Jequil" i/o" Haide" que se apodera de mi mente y mi cuerpo. Es una bestia negra, impulsiva y dañina que no escucha ni razona.
LO SIENTO. LO SIENTO POR LA INFINITA PACIENCIA.
LO SIENTO. LO SIENTO POR EL CARIÑÓ DADO Y NO RECIVIDO.
GRACIAS.
Ayer reviví sensaciones y pensamientos olvidados. Creo que estoy empezando otro tipo de crisis.
Sigo estando bastante apática y vacía pero además estoy agresiva, cínica, dañina.
Noto que necesito hacer ejercicio porque estoy nerviosa. Como si fuera a explotar.
Por otro lado me niego a salir de casa. Me cuesta un mundo.
No quiero ver a la gente. No quiero que me vean.
A mi pareja la traigo frita. Le machaco minuto tras minuto.
Me asusta pensar que no será tan sencillo estar bien otra vez.
Tengo ganas de gritar, pegar... estoy agresiva.
Por las noches no me dormiría nunca.
Como fatal y me levanto casi cada noche a comer, lo que sea.
Tengo más apetito que nunca y me apetece más si cabe comer dulce,chocolate.
Una mierda!
Hoy me ha llamado una amiga con noticias del curro. Parece que se desenvuelven sin mí.
Es dificil reconocer que no eres imprescindible y asusta pensar que puede que no me necesiten más.
Necesito reponerme y es en lo menos que debería pensar pero es inevitable no pensar en ello.
Cuesta mucho encontrar un buen trabajo y no quiero perderlo.
Ya es de noche. Por la mañana me moría de sueño y otra vez ahora me resisto a dormir.
Es como si no quisiera que llegara otro día. Otro día en el que las cosas siguen más o menos igual y otra noche en la que me acuesto sintiendo lo mismo.

Qué sentirás mi amor, qué pensarás cariño mío?
Te duele tanto como a mi?
No sufras. Ríe por mí. Vive.
Ha salido el Sol, descansa. Tranquilo.
Te espero aunque ausente. Te quiero.
Llena el vacío que se ha instalado en mi cuerpo, en mis ojos, mis manos, mis entrañas.
Abrázame y bésame para que sienta que sigo viva, que respiro. Existo.
Arrástrame lejos del abismo y coje mi mano,fuerte,fuerte.
Y tú?
Ella está también contigo.

Llévame, llevame dónde la tristeza no pueda encontrarme.
Pinto,escucho, leo, miro, observo, intento, pruebo...
Movimiento circular. Empezar,acabar y volver a empezar. Empezar y acabar.
Cómo me resigno? Cómo lo entiendo? Cómo?
Hay una crisis mundial, nacional o personal y el único remedio es esperar. Tiempo.
Un tiempo que pasa, que no se detiene. Un tiempo amigo y enemigo.
Amigo de las sonrisas y enemigo del futuro. De un futuro mejor o peor porque siempre se repite. 
Estoy mal, lo se. Estoy muy negativa, lo se. Se cómo estoy, lo que no se es hasta cuando,porqué y cómo!
Demasiadas preguntas quizá,seguro. Demasiado pensar,también. Pero si me quitan eso, qué me queda?
Ya pasará,quizá,seguro.
Antes y después. Me encuentro en el limbo entre estas paredes. Me invade la tristeza y el viento del otoño no arrastra con él mis penas.
Vacía. Insegura. Triste.
Dónde estás alegría?
Dónde está la fuerza que me empuja a vivir?
Ahora,mañana. Qué mas da? Todo sigue menos yo.
Miro por la ventana y la vida gira y en estas cuatro paredes sólo hay soledad.
Soy un pequeño grano de arena y sin más no soy nada.

Tú,todos. Yo?
Un día, quedará atrás. Hoy,lucha. Una lucha lenta y dolorosa.
Mañana.Cuando? Cuando?
Quiero pintar colores más claros, quiero?
Mi querer es dévil. No me encuentro. No,no,no.
Porqué?
Porque sí. Porque no?
No puedo dormir!

Me he metido en la cama y hace 1 hora que sigo despierta...mi cabeza gira y gira y en mi estómago se están formando ejércitos de hormigas.
Él duerme, mis gatas también y yo he acabado por levantarme. Me he fumado un cigarro y ahora me encuentro sentada delante del ordendor. Intento escribir mis pesadillas para dejarlas encerradas en el monitor y poder descansar,dormir.
Este fin de semana se me está pasando rápido y con mal sabor de boca.
Es como si hubiera entrado en un embudo que me hubiera echo girar muy rápido y me hubiera escupido casi en Lunes.
Hoy me apetecía ir a Barcelona. Quería ir a ver un concierto y navegar por las calles.
Me apetecía el sabor y el ritmo de la ciudad...
Hemos llegado a casa, después de un día en la playa y puf, se acabaron mis sueños.
Sofá, peli y nada de nada.
Rutina.
La peli estaba bien. La verdad es que a mi también me daba pereza cambiarme y bajar.
Sobretodo por conducir y aparcar.
Pero me apetecía la idea. Música, gente, ritmo, color...
Y al fin, me encuentro con que no puedo dormir y que mañana voy a tener un día de perros.
Otro día de perros.
Espero que mañan al menos me despierte mejor. Sin un tirón de sábana. Sin la música a tope. Espero que me despierte con más elegancia y sobretodo cariño y comprensión.
Me he tomado una pastilla, a ver si me ayuda a dormir. Espero.
Qué ganas tengo de que lleguen de nuevo las vacaciones. Me apetece tanto...tengo la sensación de que este año será un año duro para mi. Espero equivocarme.
Ojalá me equivoque.
Seguramente estoy negativa porque no puedo dormir. Seguramente tengo demasiado cerca el recuerdo de las vacaciones pasadas,seguramente.
Te pido Dios, si no te has cansado de mi, que me ayudes a ser fuerte. Que me des ánimo y aliento. Lo necesito.
Gracias.
Hoy he empezado a trabajar después de vacaciones. Qué pereza...
Tengo que pensar que soy afortunada porque hay mucha gente en paro pero la verdad es que tengo mucho sueño y preferiría estar durmiendo.
Hoy he escuchado en la radio a una chica que decía que su ideal era que inventaran un botón que le permitiera no trabajar pero igualmente le permitiera viajar y vivir la vida.
Un sueño muy interesante. Idiota, pero idílico.
El sueño de toda persona. Recorrer el mundo y no tener que madrugar para tener que trabajar. Y además vivir cada día decidiendo lo que relamente tienes ganas de hacer.
Ay, tengo que despertar y no deprimirme.
Voy a tener que hacer un duro trabajo de concentración y de reflexión. Debo interiorizar lo positivo de la rutina del trabajo...
A ver,
Puedo comprarme ropa? O comerme un caprichito? O pagar la gasolina? O salir de vacaciones?
Pagar la infinidad de recibos que se generan a lo largo de la vida...
Qué ilusión!!!!
Venga va, soy capaz de ser algo más positiva. Empiezo otra vez:
¿¿¿¿¿¿??????
Hoy no soy capaz. Estoy dormida y muy depre por volver a empezar...Buuaaaa!
Otro día!
Me acababan de tomar el pelo y bien y me lo han vuelto a tomar!
Porqué narices confío en las personas si siempre me las dan con queso!
Joder!
Estoy harta de ser buena y confiar para que después siempre salga perjudicada...
Me acaban de instalar una caldera nueva, por fin! Todo iba bien hasta que le he dicho que faltaba instalar también el programador. En la oficina me dijeron que lo instalarían gratuitamente pero como el técnico llegaba tarde a otra instalación y no iba a poder comer, me ha dado pena y hemos quedado en que llamaría a la oficina después y les diría que se ME HABÍA OLVIDADO A MI, DECÍRSELO.
TONTA!!!
He llamado y me han preguntado si se lo había dicho y en vez de decir la verdad, sí, pues no, tonta,tonta no sabía que decir y claro ahora vete tú a saber si me lo instalan.
Me han dicho que buscarían un hueco.
Qué mal me ha sonado eso.
En fin. Que no aprendo.
Cuando yo hago horas extras en mi trabajo y como a las tantas o me mareo por no desayunar, nadie me dice, tranquila vete a casa y otro día ya hablamos.
A la mierda!
Voy a crecer de una puta vez y no voy a ser tan flexible y compresiba.
Joder! Es que me el mundo te vuelve déspota y mala persona...
Ahora la pareja se ha roto.
Están desaciendo sus recuerdos en cajas y se llaman sólo para gritarse y odiarse.
Amor? Dónde ha quedado?
Sólo hay reproches y críticas. Qué absurdo.
No. no soy yo. No es mi relación. Sigo luchando, viviendo, disfrutando, amando.
Soy feliz.
Mis lágrimas son por unos amigos que ahora se separan.
Les queda las paredes y los recuerdos. Los están empaquetando. Llevan dos largos años peleando por sus propiedades y sólo les ha quedado eso. Qué triste.
Sabía que se separarían pero nunca pense que acabarían así. Que pena.
Doce años? Once? No lo recuerdo. Aún hay fotografías en las que se abrazaban, reían y se amaban. El presente. Gris.
Cada uno vuela como puede. Cada vez más lejos.
Cuídalos Señor. 
Qué habéis hecho en vacaciones?
Qué me recomendáis?
Me he ido con mi marido de camping pensando en encontrar la naturaleza y el descanso.
Pero no. Sómos incapaces de permanecer quietecitos en un sitio y nos hemos recorrido to y to.
Sólo hemos ido 2 días a la playa y 1 día a la piscina en 15 días!!!!
Y nos hemos chupado más de 2000 Km en carretera, arriba y abajo.
Y he hecho 1200 fotos!!
Qué locura...y yo que pensaba que iba a hacer caminatas por la montaña y ne iba a reencontrar con mi yo interior y a recuperar la energía gastada en el invierno...en fin, qué se le va hacer.
Por eso y muy, pero que muy importante, una gran pregunta para las vacaciones venideras:
Voy a hacer tumbing,playa y piscina o voy a hacer carretera y voy a acabar más hecha polvo que antes de las vacaciones?
Mmmm, creo que como siempre pensaré en descansar y después mi culo inquieto no resisitirá la tentación de conocer y recorrer.
Aunque una isla en la conchinchina con un simple libro de distracción me está rondando por la cabeza y quizá por fin el año que viene sea mi destino.
Dentro de unos meses te lo cuento.

Hace días que he vuelto de mis vacaciones. He estado casi un año enterito esperandolas y ahora puf, se han esfumado... Esperaba relajarme, disfrutarlas a tope y que fueran infinitas pero nada de esto a pasado.
Me he cansado un montón, he disfrutado a ratitos y se han acabado en un suspiero. En fin, esa es la vida de los adultos. Soñar y despertar. Y cuando te despiertas te está sonando el despertador para ir a currar.
Aún me quedan 4 días pero ya ha empezado la cuenta atrás. El reloj hace tic-tac y no hay vuelta atrás.
Y cómo no, la frase típica de después de las vacaciones...el año que viene me voy a ....y me voy a relajar a tope y me lo voy a pasar....
Y ahora estoy aquí, sentada delante del ordenador, sudando como una cerda y lamentando que los días pasen tan rápidos cuando no quieres y lentos cuando quieres que corran.
Ah! Hay una novedad, hay un nuevo miembro en mi familia.Ahora está paseando por encima del escritorio. Es un cachorro de gato de 4 meses que encontré abandonada en la piscina.
Es preciosa. Un bicho pero está para comérmesela.
Y mañana, piscina-playa? Qui lo sa?
Lo importante es refrescarse y recordar que aún estoy de vacaciones, aunque sólo sea por 4 días.
Felices vacaciones para los cabrones que aún estén en ellas y mucha paciencia y energía para los pobres diablos que hayáis empezado vuestro fastinante mundo laboral.
Muchos besos, una ducha refrescante y si puede ser después de un polvo, mejor, que mejor.

Hoy, desayunando, estaba escuchando la TV, una noticia de una asesinato.
Cuando he escuchado un poco más, no me lo podía creer.
Estas cosas sólo deberían pasar en las películas, joder!
Cómo ha podido pasar?
Estoy aún temblando y no me lo puedo quitar de la cabeza...
No quiero ni puedo imaginar cómo están sus padres, amigos, Dios mío, dónde estabas?
Qué ha podido pasar para qué ocurriera? Porqué?
No entiendo nada y espero no llegar nunca a entenderlo.
30 y 26. Con un bebé en camino. Empezando a vivir y con una nueva vida en camino!
Porque?
Hoy estoy feliz porque empiezan mis vacaciones pero tengo un sabor amargo por esta terrible noticia. Joder!Joder! Porqué?!
Sólo espero que esa familia pueda recuperarse y que el verano sea soportable para ellos.
Y sobretodo, perdona, olvida y haz llegar la paz.
Yo no os conocía, ni siquiera se como eran vuestras caras pero por Dios, nadie merece eso.


Mañana es mi último día antes de empezar las tan esperadas vacaciones de verano.
Qué locura! 11 meses esperando que llegue...
Por fin!
Puedo parecer un poco vaga o incluso exagerada pero creo que el 99.9% de las personas trabajadoras pensamos lo mismo.
Sólo quiero que pasen lo más lentamente posible y saborearlas bien.
Quiero relax y muchas dosis de alegría. Necesito descanso como un jonki su chute diario.
Me voy. Bueno, nos vamos!
No cojo avión, ni me voy a decubrir continentes ni culturas exóticas pero para el caso será el PARAISO.
Un plan tranquilo, buena compañía y buena mesa, qué más quiero?
Vacaciones, allá voy!
Señor, bendice mis vacaciones. Dame descanso,amor y alegría. Gracias siempre.
Cuando tenía 15 años, hice un viaje. Tenía que ser un viaje para divertirme, para conocer a personas y porque no de despelote, la edad lo tiene,no?
A mi alrededor hubo gente, risas, fiesta, locura y amistad. A mi alredor. Yo sólo sentí miedo, angustia y ganas de morir. Sí, trágico pero cierto.
Cuando volví a casa, mis padres me recibieron. Ocultaban su miedo también pero pronto estalló todo.
Yo no pude ni quise fingir. Y me alegro de que no lo hiciera.
He pasado años de tormento, de análisis. Largos días en cama. Mucho llanto, nervios...
Desconcierto, desesperación. Pero he tenido también mucha suerte. Nunca he estado sola.
Nunca.
Yo lluchaba con mi enfermedad y nadie más que yo podía ganar la batalla pero siempre tenía a alguien a mi lado.
Es entonces cuando valoras todo. La familia, los amigos, los buenos médicos. Y también cuando descubres que hay amigos que no lo son e incluso médicos que tampoco.
En muchas ocasiones he escuchado que "lo que tengo", es como si tuviera diabetes o padeciera del corazón, o tuviera un brazo roto.
No!
La gente que padece estas enfermedades puede hablar con normalidad y decir que se pincha insulina o incluso comentar que toma tres mil pastillas porque tiene mal, el colesterol, el corazón, la tensión...pero yo no puedo.
Es como si viviera en la edad media y estuviera apestada.
Paso desaparecibida entre el tumulto pero no puedo nunca explicar que yo también necesito tomar un medicamento para vivir bien. Que no bebo porque no puedo aunque a veces me apetezca una cerveza.
Muchas veces sueño en que vivo en un mundo utópico en el que puedo explicarme con total sinceridad y normalidad.
Y luego la voz de la experiencia, mis padres, hermana o marido me recomiendan pasar inadvertida.
Dicen que hay mucha maldad e ignorancia.
Pues sí. Triste pero cierto. Estoy segura que si de 10 personas con las que me cruzara y les dijera, mira, tengo "tal"..., 9 seguramente me creerían loca y se irían lo más rápido posible por si se contagia o algo por el estilo.
No, no tengo sida. Ni hepatitis.
Es algo más común. De hecho muchas personas padecen mi mal pero como todos callamos, somos anónimos.

La vida en pareja no siempre es fácil ni bonita sobretodo cuando tu pareja te lanza una sentencia como: "pues ves tu sola..."
Acabábamos de pasar la mañana en un río, comiendo, riendo, haciendo fotos...y subíamos para el coche. Estaba en un pueblo subiendo unas empinadas escaleras. Hacía calor y estaba deseando llegar a arriba.
Me dijo: Estoy agusto, me sienta bien caminar y le contesté que yo siempre se lo decía y que si no íbamos mas era porque él nunca quería.
Y entonces lo soltó. "Ves tu sola".
Genial!
Podía haver contestado otra cosa, no se, pues sí, tienes razón siempre me sienta bien y acabo estando muy agusto pero nunca me apetece...tú me lo dices siempre y se que te va muy bien. A los dos. Pero no: Tuvo que soltarla!
Sí, es cierto puedo ir sola, pero realmente soy TONTA porque me apetece compartir el fin de semana con él y cedo más de lo que debería para que luego me salte con esas...
Y para colmo lo remata dicendo que siempres estoy igual y que me enfado por todo.
Fantánstico!
El tío es un borde insensible y yo una calzonazas sensible y para colmo, claro la culpa es mía.
Cómo se hace?
Cómo se pasa de una persona y se hace lo que realmente te apetece y encima te lamen el culo?
Cómo?
Tengo que dar clases de egoísmo.
Lo mejor será que le ponga ovarios y prescinda más de ti.
En fin, estoy cabreada. Pasó ayer y hoy hemos estado en la playa pero estoy dolida.
Estaba en el coche llorando y creo que ni se inmutó.
Y para colmo me pregunta que qué hacemos?!
Ahora?
Ahora como si me llevas al fin del mundo chaval, ahora no me apetece estar contigo y no creo que logre disfrutar. Me has dejado mal.
Melodramática?
Ay, no se. Soy así. Prefiero que no me digan te quiero pero luego me hablen con dulzura, con respeto.
Prefiero que no me hagan regalos caros y hablemos toda la tarde...
Prefiero un bocata en un banco que un buen manjar si el bocata va acompañado de optimismo y el manjar de silencio.
Creo que es cosa de mujeres. Los hombres sois más primitivos.
No es un tópico típico que penséis con los pantalones. No! Realmente si follas todos los días pero no hablas en cien, no importa.
Follar es natural, hablar da dolor de cabeza....
Hace calor, mucho y los ánimos se crispan más con el calor, es cierto. Cierto es también que todas las personas sentimos el calor, hombres y mujeres.
Retomando un escrito anterior, él durmiendo la siesta, yo, limpiando mis penas en el blog.
Qué poco sorprende la vida y cómo nos llega a demoler a pesar de no ser nueva la experiencia.
Llevo tres horas enganchada al ordendor y escuchando música. Me estaba empezando a preguntar si realmente mi vida social es bien pobre o es que en el fondo soy un alma solitaria.

No he quedado. No he llamado. No,pero no estoy ni triste ni me siento mal.
Quizá es un síntoma de que realmente me cuesta muucho mantener relaciones sociales diferentes a las de mi marido y familia.
Tengo amigas a las que no he visto en meses. A las que quiero un montón y a las que llamo o escribo de vez en cuando. Será suficiente? Espero que sí porque me doy cuenta que quedar conmigo es todo un logro.
A ver, no es por el coche porque me gusta conducir. No es por la depre porque estoy happpy, no es por él porque incluso a veces me anima.
Decididamente pienso que soy persona hogareña y si viajo me gusta hacerlo sola o con mi amor. Qué cursi pero que cierto.
Mucha gente pensará que soy una sosa o una friqui o algo por el estilo.
Quizá no se equivoquen pero soy feliz con mi soledad y viendo el mundo con mis ojos y mis perspectivas.
Disfruto escuchando buena música aunque sea sola. Creando fotos o literatura, por llamarlo de alguna maner...sola.
Y me encanta descubrir sitios nuevos con él.
De vez en cuando me entra el mono de la familia y amigos pero muy de vez en cuando.
A los papis los tengo cerca y los llamo casi cada día. Nos vemos a menudo y a mi hermana y los peques, también los veo. Menos pero los veo.
A los que sí no veo ni a la de tres es a mis sobrinos por parte de mi marido.
Los quiero pero me cuesta un mundo ir a sus casas y conseguir no emborracharme con sus problemas.
Siempre me ha pasado que cuando alguien está mal, conocido o no, soy como una esponja y quiera o no sus problemas vienen a mi y me quedo chiquitita y con la energía por los pies.
Ya en el instituto cuando alguna "amiga" tenía algún problema serio y me lo contaba me quedaba fatal. Creo que no se daban cuenta pero yo no conseguía remontar.
Y ahora cuando noto que estoy algo más receptiva o sensible prefiero bloquear la negatividad aislándome.
Cobarde?
Superviviencia!
Ya bastante me cuesta a mi remontar las crisis periódicas como para encima acumular la de los demás. No.
En fin, ahora me irá a tomar un poco el aire con mi gata. Mi querida gata. Siempre a mi lado pero siempre a cierta distancia.
Es preciosa y además le pasa como a mi. Dicen que si acaricias un gato cuando estás negativa, ellos absorven esa negatividad y son capaces de expulsarla rápidamente. Qué suerte!
Nos vemos pronto cariño.Te quiero.

Dicen que los gatos absorven la energía negativa. Tengo 2. Aunque si es así quizá debería tener un zoo de gatos!
Dicen también que a los espíritus no les gustan...que te protegen. Esto no se si me lo han dicho o directamente me acuerdo de la película de la Momia. En fin,

Lo que digan, me da igual. Lo que digo yo, es que a pesar de la mala fama, son muy, muy cariñosos, juguetones, familiares, alegres...La única pega es que se les cae el pelo y sus uñas son muy afiladas.
Pero todo tiene remedio. Las uñas, se cortan. Como me las corto yo o tu. Y el pelo, pues se recoge. Sencillo.
No hay polvo cada día de tu vida y lo tienes que limpiar?
Cuando me encuentro un poco pachucha, siempre están conmigo. Sobretodo una.
Se ha acostumbrado des de pequeñita a estar siempre a nuestro lado y allá donde vamos allá que va ella.
En el sofá, en la butaca, en la cama, en la cocina, en el lavabo...
Me encanta como duermen y la carita tan dulce que tienen. Muchas veces pienso que al no ser madre y no serlo en un futuro, se convierte en una especie de sustituta para mi instinto maternal.
La cojo, la abrazo y le doy un par de besitos. A ella le gusta, a veces y yo puedo satisfacer esa faceta femenina que quedará un poquitín incompleta.
No es que crea que la mujer sólo ha nacido para criar. No. Pero si creo que la naturaleza no ha diseñado para concebir y para sobrevivir. Es un instinto. Como el de cualquier animal.
No niego que se puede ser infinitamente feliz sin tener hijos. Claro que sí pero también pienso que es un poco antinatural. Que el cuerpo y la mente de la mujer está fabricado para este fin.
Como ha degenerado el tema...de hablar de mis gatas a el ser madre!
Nota: a fecha 27/7/10 ya tengo 3 gatitos!
Dentro de 1 hora, me iré a casa. He quedado con mis padres para comer.
Pasaré a buscarte, comeremos juntos y nos iremos a la playa. Me apetece.
Hoy he empezado a darme cuenta que llega el verano, mi verano. En 7 días, apago el ordenador,el móvil y me despido del estres y de las prisas...VACACIONES!
Empecé de nuevo a trabajar nerviosa, asustada. Poco a poco me familiarizaba con mi puesto y como no surgió de nuevo el CAOS.
He tenido tanto trabajo...no se ni como no he explotado. La verdad es que la energía se me ha consumido toda o casi toda. Me queda la justa para ir cogiendo fuerzas de nuevo.
Estoy en silencio, sólo oigo el ventilador que insistene me sacude el cuello.
Ya no hay nadie. Sólo yo. Pero estoy bien. Tranquila.Agusto.
A las 17 espero estar en la playa. Me gusta muchísimo meterme en el agua, me relaja.
Supongo que es el ambiente más natural que podemos encontrar. Antes de salir al mundo flotamos en líquido.
Cuando me meta en el agua, tome el Sol, me acordaré de lo afortunada que soy.
Llevo 3 horas trabajando. Estoy sentada en mi oficina, delante del ordenador y haciendo para que las horas pasen.

Son las 6 y me tengo que inventar las tareas.
Despúes de días de estrés, de nervios y dolor de cabeza...ahora llega la calma.
Me siento, me relajo y después cerrar el trabajo pendiente, abro el correo y chafardeo un poco.
No hay mucho que ver. Algunas fotos de lugares recónditos. Algunos videos de personas patosas. Frases de ánimo y aliento. Música y nada más.
Estoy sola. Completamente sola. Hay más sillas,mesas y ordenadores que alientos.
Sólo el mío.
De vez en cuando se abre la puerta y rompo la rutina.
Se cierra y vuelvo a mi ordenador.
Se acerca el fin de semana y no se porqué estoy triste. Alegre por acabar con mi jornada y triste por no saber qué voy a hacer. Qué vamos a hacer.
Él trabaja el sábado, yo no.
Limpiaré,comeremos, dormirá la siesta y después?
Quizá con suerte vayamos al parque Cervantes, nos estiremos en la hierba a tomar la sombra y nos acariciemos como adolescentes.
Quizá.
Hace calor. El cielo está gris y no pasa nada de aire. Es agotador.
Mis piernas empiezan a hincharse y apetece más que nunca bañarse. Aunque el mar aún está frío. Bastante frío.
Podríamos ir a pasear por la playa?
No se. Entre que se levanta, nos duchamos y nos vestimos, se hará tarde y la pereza se habrá instalado en casa.
Finalmente saldremos?
Sí.si.
Tenemos que salir. Es sábado.
Sabes cuando te suena el despertador y no quieres levantarte?
Tienes sueño pero tienes que ir a trabajar...que coñazo, verdad?
Miras al cielo y hace un Sol radiante y te imaginas en la playa tomando el sol en vez de en la oficina con la marchita luz del fluorescente.
En fin, así es la vida.
La verdad. Me alegro y mucho de poder volver a trabajar.
Es un coñazo pero me encanta volver a la normalidad.
Seguro que en un par de meses estaré hasta el moño de la gente, de todo pero...ahora, soy feliz.
Aún me estoy acostumbrando a mi nueva situación de currante. Me duele la cabeza, tengo un nudo en el estómago y no me acuerdo de algunas cosillas...
Los compañeros, lo mejor. Ostras, no hay nada como ponerse enfermo para que la gente nos comuniquemos más. Nos mostremos más cariñosos.
Lo bueno, también es que estamos en mayo y en 3 meses ya tengo vacaciones.
Genial. Así no llegaré a estresarme demasiado y podré disfrutar a tope de mi tiempo libre.
Él es un cielo.
Siempre está conmigo. Siempre. Con una paciencia infinita y mucho amor.
Quería reflejar la complejidad de los estados de alegría.
Un mismo concepto puede hacer que llores, sufras, te entristezcas y seas feliz.
Curioso. Cierto también.

Mi vida empieza a sonreir. Vuelvo a ser un número más para mi tranquilidad.
Sonrío porque el lunes cuando suene el despertador y se me peguen los ojos, entraré de nuevo en el carrusel del trabajo. Mi vida volverá a la normalidad.
Reencuentros. Gente ya conocida. Caras amables.
Y rutina. Prisa. Nervios.
Mmmm, estoy muerta de miedo pero tengo ganas de demostrarme que puedo volver a empezar.
No es el primer tropiezo ni el último pero cada comienzo es un nuevo naciemiento.
Un nuevo reto. Un obstáculo que tengo que saltar.
Espero no caerme de bruces!
Siempre pongo muchas ganas y me entrego demasiado y por eso luego cuando quiero frenar, no puedo.
Espero poder tomarmelo con más tranquilidad.
Quiero poder ser eficaz pero sin agobiarme.
Me esperan tres días para acabar de desconectar, tomar mucho sol y pasear por la playa.
Quiero quererte mucho y poder estar más tiempo contigo.
Me gustaría dedicarme estos tres días y empezar así con las fuerzas que me faltaron y que todos necesitamos.
Quiero darte las gracias, a mi familia,a mis amigos de siempre y a los que han surgido inesperádamente.
Gracias por no cansaros de mi y por estar a mi lado. De la forma que sabéis y os permite vuestra vida. Siempre.
En mi cabeza, siempre sueño con hacer infinidad de cosas, con ver a mucha gente. Vivir.
Y al fin, paso los días pensando lo que pudo ser y no fue.
Me falta valentía,empuje.
Y me pregunto. Será siempre así? O alcanzaré la madurez y podré disfrutar plenamente sin miedos?
Vivo detrás de un cristal. Observando como pasa el tiempo. Oliendo el aire des de la distancia e imaginando cuentos irreales.
Observo y me lamento de mi cobardía.
No sería más fácil romper ese maldito espiral y caminar?
Me tropezaré, me haré daño pero viviré. Y no tendré que imaginar más, sólo recordar.
Inténtalo! Se más fuerte! Se más valiente!
Presume de haber roto la maldición que te encierra en tus dominios. Presume de volar más allá de tu imaginación.

Vuela,libre,tranquila.
El meu major enemic és i serà la por.
Por a recaure. Por a no fer bé les coses. Por a sortir al carrer. Por a les crítiques.
Por al rebuig.
Por!
Si pogués véncer aquest gran monstre blau que s'amaga sota la meva pell...podria viure cada hora, cada minut, cada segon, amb més intensitat.
La família, els amics, diuen que són forta, valenta.
I jo,penso que no. Soc cobard perquè m'amago. Sóc débil perquè no lluito prou.
Hauria de mirar a la vida com si fos l'últim dia.
Avui, havia quedat amb una amiga i finalment m'he quedat a casa.
Ha començat a ploure fort i ja he trobat l'excusa perfecta.
Tinc sort que les amigues que tinc són amigues de veritat perquè sino estaria ben sola.
Tenen paciència i esperen a que trobi el moment i decideixi sortir del meu cau.
Desitjo que la seva paciència no s'esgoti i que jo els pugui donar també el que necessiten de mi.
Espero.
Plou i amb la pluja ha tornat la melangia. El cel és gris i ple de núvols amenaçants.
Com anyoro el Sol, la calor i la brisa càlida de l'estiu.
La pau de les vacances. Els banys al mar i les carícies de la sorra.
Les nits i despertars alegres.
Fa fred de nou. Aquest hivern ha estat fred i plujós. Per la terra és un regal però per mi és com un punyal. El fred em traspassa la pell i se'm clava al cor, als ulls, a les mans.
Torna
Torna
Allunya la por i porta el Sol.


Gràcies per estimar-me tal com soc.
Gràcies per no jutjar-me.
Gràcies pel teu cos.
Gràcies pel teu somriure.
Gràcies per la teva paciència.
Gràcies per no deixar-me sola.

Gràcies per suportar els moments durs.
Gràcies per fer que pugui ser jo.
Gràcies per estimar-te
Gràcies perquè m'estimes.
Gràcies perquè tu ets vida.
Gràcies sempre.
T'estimo.
A menudo utilizamos el término "normal". Cómo nos equivocamos...
Padezco una enfermedad mental y cada cierto tiempo rompo mi aparente normalidad para recluirme en mi casa. Seguramente muchísima gente querría tener unas pequeñas vacaciones a la largo del año y de su vida de forma intermitente.
Es curioso, yo también, pero no así.
Lo que más deseo cuando tengo una recaída es volver a la normalidad.
Trabajar, levantarme pronto por las mañanas, cruzarme con la gente, y disfrutar de un breve pero merecido fin de semana.
Cuando tu vida se altera y no eres capaz de hacer esas pequeñitas cosas, te das cuenta de lo importante que es.
Tengo ganas de salir a la calle, y no fijarme en las personas, no sentir ese nudo constante en mi estómago y esas ganas de huir. Miedo.
Se hecha de menos el contacto con tus compañeros de trabajo, la gente con la que te cruzas,hablas, ríes, te cabreas...Todo.
Ahora mi rutina, son las cuatro paredes que me recuerden que el mundo,el que se escapa detrás de mis ventanas, me está esperando y que yo,soy incapaz de subirme a ese tren de la cotaneidad.
Y el tormento mayor, son mis pensamientos. Esos monstruos que apareceny desaparecen. Que me hacen horrorizar de mi misma. Se que son fruto de mi enfermedad y que seguramente son solo un reflejo de la angustia y los nervios en los que vivo pero me asustan. Y duelen.
Y la duda. Dudo porque me pregunto si podría ser más fuerte. Si debería ser más fuerte.
Y al fin, veo que otra vez aparece mi enfermedad.
"Normalidad".
La normalidad es distinta en cada persona y cada momento. La normalidad es rutina, es tedio. La normalidad es un anhelo.
Hace ya meses que entre tu y yo las cosas no van bien. Cuando llega el fin de semana siempre acabamos discutiendo. Y siempre por lo mismo. No nos ponemos nunca de acuerdo. Yo quiero ir a caminar. Quiero disfrutar del Sol y conocer sitios diferentes.
Me cuesta levantarme. Siempre me ha costado. Soy dormilona. Y él parece no tener muchas ganas de que me levante. Se levanta, pronto y se entretiene en sus cosas. Y ya a las 10 me levanta y ya empezamos a discutir. No sabemos nunca que hacer y además nos apetecen cosas diferentes. Y cuando ya lo hemos discutido y decidido, es tarde y no podemos hacerlo. Vamos a cualquier sitio. Estamos al principio distantes y parece como si todo lo que decimos cada fin de semana, de repente se hubiera esfumado.
Llegamos a casa y otra vez. El piso está muy sucio y parece que sólo lo veo yo. Se presta en hacerlo pero después no lo hace. Y finalmente cuado yo me pongo ya enfadada otra vez, le tengo que decir que haga algo. Porque según el yo limpio porque quiero. Claro.
Y ahora después de comer se duerme y me da el mando de la tele para que vea lo que quiera. Como él se va a dormir ...
Y después querrá que le bese y esté cariñosa. Así no puedo.
Somos tan diferentes!
Le quiero y se que el también pero muchas veces me gustaría irme sola y disfrutar sin remordimientos.
Vivier en común pero con con vidas propias porque muchas veces dejamos de vivir por estar juntos y es un error.
Quizá si fuera más valiente y independiente haría mas cosas sola y el se sentiria menos agobiado y yo mas libre. Mas viva. Mejor.
Que tenim les persones que encara i tenir-ho tot, sentim que ens falta alguna cosa?

És tardor i sento una profunda tristor. Hi ha un espai buit al cor que em fa no viure.
Vull amagar-me com ho faria un os a punt d’hivernar.Vull volar a un pais càlid i sentir el calor dins el meu cos.
Fugir?
De que, de qui?
De mi.
Caminar i sentir que el pes dels meus passos cada cop és més lleuger. Córrer i cridar: Sóc viva! Sento!
Sento que estic lligada. Que em dol està atrapada en el present. En una rutina caprixosa que gira com una gran noria. Gira i gira.
Somio en un país llunyà. Somio que torno a ser nena i ningú m’obliga a mentir. Ningú m’obliga a fingir i tancar els ulls. Les coses són més senzilles. Simples.
Tot és màgic i irreal. I vull tornar a somiar. Vull no despertar.
I desperto i ploro.
Ploro perquè no entenc res. Quí és aquest cruel destí que ens empeny sense sentit?